طراحی مکانیکی

این موضوع به محرک های مورد استفاده، servo یا stepper، و گیربکس ها بستگی دارد. در بیشتر موارد می توان به دقتی در حد صدم درجه رسید که برای کاربردهای دوزبندی و مونتاژ کاملا کافی است.

اغلب یک کنترلر PLC و توالی‌های ساده حرکت، شامل چرخش، حرکت در محور Z و در صورت نیاز امتداد شعاعی، کافی است. برخی شرکت‌ها نرم‌افزار خود با رابط گرافیکی ارائه می‌دهند، اما برای عملیات ساده، برنامه‌نویسی معمولاً از ربات‌های مفصلی پیچیدگی کمتری دارد.

ساختار ستونی امکان نصب فشرده را فراهم می کند. کل «بدنه» ربات معمولا فضای کمی پیرامون محور اشغال می کند، اما اگر ربات با سرعت بالا بچرخد باید ناحیه ایمنی در نظر گرفته شود.

به دلیل ساختار مکانیکی ساده تر، سرویس معمولا نسبتا آسان است. لازم است یاتاقان های محور چرخش، ریل های محور Z، روانکاری اجزا و آب بندی پوشش ها به طور دوره ای بررسی شوند.

بله، به شرط آنکه سختی کافی در محور Z فراهم کند و پارامترهای فشار برنامه ریزی شده باشند (مثلا می توان آنها را با سرووموتور دارای حسگر گشتاور کنترل کرد). اگر به حرکت های پیچیده تر نیاز دارید (مثلا در چند صفحه)، ربات مفصلی را در نظر بگیرید.

بسیاری از مدل‌ها امکان افزودن گیره چرخان یا ابزار دوار مانند پیچ‌گوشتی را می‌دهند. در این حالت ربات یک محور اضافی (R) به دست می‌آورد، هرچند این ویژگی در همه طراحی‌ها استاندارد نیست.

این موضوع به جرم بار، ممان اینرسی و توان محرکه‌ها بستگی دارد. در مقایسه با ربات‌های SCARA یا Delta، ربات‌های استوانه‌ای به چنین سرعت‌های بسیار بالایی نمی‌رسند، اما معمولاً برای وظایف استاندارد pick & place، دوزدهی و کار با ماشین‌آلات کافی هستند.

بله، به ویژه اگر از پروتکل های ارتباطی رایج و کنترلرهای PLC استفاده شود. اغلب کافی است آرایش ورودی/خروجی (I/O) با سیگنال های خط تطبیق داده شود و توالی های کوتاه حرکت نوشته شوند.

ربات‌های استوانه‌ای کلاسیک، ربات‌های صنعتی معمولی هستند و اغلب به حصار ایمنی نیاز دارند. اگر همکاری با انسان در همان فضا اهمیت دارد، بهتر است کوبات‌های اختصاصی را در نظر بگیرید که سیستم‌های ایمنی داخلی (حسگرهای نیرو و گشتاور) دارند و برای تعامل مستقیم طراحی شده‌اند.