طراحی مکانیکی

برنامه‌نویسی مشابه دیگر ربات‌های صنعتی انجام می‌شود، هرچند به الگوریتم‌های سینماتیکی مناسب ارائه‌شده توسط سازنده نیاز دارد. در خطوط pick & place اغلب از رابط‌های گرافیکی ویژه و یکپارچه‌سازی با سامانه‌های بینایی استفاده می‌شود.

مدل های استاندارد معمولا 1 تا 5 kg را جابه جا می کنند، هرچند نسخه هایی با توان حمل تا بیش از ده کیلوگرم نیز وجود دارد. با عبور از یک حد وزنی مشخص، بخشی از مزیت سرعت فوق العاده بالا از دست می رود.

بله، این حتی راهکاری معمول است. ربات Delta اغلب با دوربین (2D یا 3D) همکاری می کند و موقعیت اشیا روی نوار را اسکن یا جهت آنها را تشخیص می دهد. به این ترتیب می تواند حرکت را در زمان واقعی اصلاح کند.

اگر مونتاژ به قراردادن سریع و تکرارشونده قطعات کوچک نیاز داشته باشد، بله. اما برای وظایف پیچیده تر (جوشکاری، ماشین کاری چندمحوره) بهتر است ربات مفصلی یا نوع دیگری از سینماتیک انتخاب شود.

Delta برای قطعات سبک (تا چند kilogram) بهترین عملکرد را دارد. برای اجسام سنگین یا بزرگ، ربات‌های دیگر (برای مثال مفصلی، Gantry) ظرفیت حمل و برد بیشتری ارائه می‌دهند.

مدل هایی اختصاصی برای اتاق تمیز (cleanroom) وجود دارند که عمدتا در صنایع دارویی و الکترونیک (برای مثال مونتاژ نیمه رساناها) استفاده می شوند و گواهی ها و پوشش های مناسب برای محافظت از محصول و خود سازوکار دارند.

عواملی مانند دامنه و سرعت حرکت، دقت، یکپارچه سازی با سامانه بینایی یا پوشش های ویژه صنعت غذایی بر آن تاثیر دارند. مدل های پایه می توانند مقرون به صرفه باشند، اما در پیکربندی های بسیار پیشرفته (با AI و ردیابی پویا چندین شیء) هزینه ها افزایش می یابند.

به دلیل نصب «از بالا» و ساختار متحرک سبک، جابه جایی مکان اغلب آسان تر از ربات های مفصلی سنگین است. با این حال کالیبراسیون مجدد و تطبیق مسیر حرکت با کاربرد جدید لازم است.

برخی مدل ها به اصطلاح محور 4th دارند، یعنی محور چرخش مچ که امکان جهت دهی افقی گیره را فراهم می کند. این قابلیت هنگام چیدمان محصولات در موقعیت مشخص یا مونتاژ قطعات نیازمند زاویه های خاص مفید است.